Search

[patgra.ham]

Είχα μία περίοδο που δεν κοιμόμουν. Όχι για καλό λόγο – απλά το μυαλό μου δούλευε υπερωρίες. Δάνεια, ένας θείος που αρρώστησε, η δουλειά στο λογιστήριο που με είχε κάνει ρομπότ. Ξάπλωνα στο κρεβάτι, κοιτούσα το ταβάνι, και οι σκέψεις γύρναγαν σε βρόχο. Γύρω στις 2 τα ξημερώματα, σηκωνόμουν, έφτιαχνα τσάι, και καθόμουν στον υπολογιστή. Χωρίς σκοπό. Χωρίς όνειρο. Απλά για να περάσει η ώρα μέχρι να φέξει.

Έτσι άρχισε όλο αυτό.

Μία από εκείνες τις νύχτες, σερφάροντας χωρίς κατεύθυνση, έπεσα σε μία κριτική που έγραφε: "Δοκίμασα πέντε διαφορετικές πλατφόρμες και μόνο μία ήταν πραγματικά αξιόπιστη. Το top online casino για εμένα είναι αυτό που δεν σε πρήζει με διαφημίσεις και σου βγάζει τα λεφτά σε 24 ώρες". Το σχόλιο ήταν γραμμένο από έναν τύπο που είχε εικόνα προφίλ μία βάρκα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη η βάρκα με έπεισε.

Μπήκα στη σελίδα. Κοίταζα γύρω μου – καθαρή, γρήγορη, τίποτα υπερβολικό. Δεν είχαν τον συνήθη καραγκιόζη με τις χορεύτριες και τα χρυσά αυτοκίνητα. Είχαν απλά παιχνίδια, μία λίστα, και ένα κουμπί "δοκιμάστε δωρεάν". Αυτή η προσέγγιση με κέρδισε. Σκέφτηκα: "αν είναι τόσο ήσυχοι, μάλλον δεν έχουν ανάγκη να κρύψουν κάτι".

Έκανα εγγραφή σε δύο λεπτά. Δεν κατέθεσα τίποτα εκείνη τη νύχτα. Απλά έκανα τον λογαριασμό, πήρα τα 10 δωρεάν γύρισμα, τα έπαιξα σε ένα φρουτάκι με θέμα την άγρια δύση, και κέρδισα 3,20 ευρώ. Γέλασα. Τρία ευρώ και είκοσι λεπτά. Ούτε για έναν καφέ. Αλλά εκείνο το μικροσκοπικό κέρδος μου έκανε εντύπωση. Γιατί ήταν δικό μου. Δεν το περίμενα. Και δεν μου κόστισε τίποτα.

Την επόμενη μέρα, στη δουλειά, είχα μία κακή είδηση. Ο θείος μου χρειαζόταν εξετάσεις που δεν κάλυπτε το ταμείο. Δεν ήταν τεράστια ποσά, αλλά ούτε ευκαταφρόνητα. Γύρισα σπίτι σκεπτικός, έφαγα κάτι γρήγορα, και κάθισα μπροστά από την οθόνη. Δεν ήθελα να σκεφτώ. Ήθελα κενό. Θυμήθηκα εκείνη την πλατφόρμα με τη βάρκα και είπα "ας κάνω μία κατάθεση, 20 ευρώ, και βλέπουμε".

Μπήκα. Η ρουλέτα με είχε τραβήξει από την πρώτη φορά. Δεν ξέρω γιατί – μου αρέσει η απλότητα. Πατάς ένα νούμερο, γυρνάει η μπίλια, τελείωσε. Χωρίς ιστορίες. Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να πετύχω τίποτα. Έχασα 10 ευρώ σε ένα τέταρτο. Έχασα άλλα 5. Έμεινα με 5. Εκεί που τα είχα δώσει για χαμένα, πήρα μία ανάσα, σκέφτηκα "τι στο διάολο", και τα έβαλα όλα στο μαύρο.

Ήρθε μαύρο.

Τα 5 έγιναν 10. Τα 10 τα έβαλα πάλι στο μαύρο. Ξαναήρθε μαύρο. Δύο φορές στη σειρά. Η καρδιά μου χτυπούσε αλλιώτικα. Σταμάτησα. Τράβηξα τα 20 και έφυγα. Ναι, είχα πάει από 20 σε 20. Δεν κέρδισα τίποτα, αλλά δεν έχασα. Αλλά εκείνη την αίσθηση – την αίσθηση ότι για ένα λεπτό είχες τον έλεγχο, ότι η μπίλια σε άκουσε – αυτό δεν το είχα νιώσει εδώ και μήνες.

Μία εβδομάδα μετά, έκανα άλλη κατάθεση. 30 ευρώ. Αυτή τη φορά δοκίμασα φρουτάκια. Ένα παλιό, κλασικό, με τρία ρολά και φρούτα. Τίποτα φανταχτερό. Εκεί που έπαιζα βαριεστημένα, χτύπησε μπόνους. Πολλαπλασιαστής 15x. Σε 20 δευτερόλεπτα, είδα το υπόλοιπο μου να εκτοξεύεται από 18 ευρώ σε 87. Δεν το περίμενα. Κοίταζα την οθόνη, κοίταζα τα χέρια μου, κοίταζα πίσω την οθόνη. "Τώρα τι κάνω;", σκέφτηκα. Πάτησα ανάληψη. Τράβηξα 80. Άφησα 7 μέσα.

Από τότε, έχω βρει έναν ρυθμό. Μπαίνω δύο-τρεις φορές τον μήνα. Μόνο όταν είμαι ήρεμος. Μόνο με χρήματα που δεν με νοιάζει να χάσω. Και πάντα, μα πάντα, τραβάω τα κέρδη αμέσως. Δεν παίζω με τα κερδισμένα. Είναι κανόνας σιδερένιος. Κανείς δεν με ανάγκασε – εγώ τον έβαλα. Γιατί είδα πώς μπορεί να σε ρουφήξει η χαρά. Αλλά είδα και πώς μπορείς να την κρατήσεις σαν εργαλείο, όχι σαν αφέντη.

Σήμερα, η αϋπνία έχει υποχωρήσει. Κοιμάμαι καλύτερα, όχι χάρη στο καζίνο, αλλά επειδή σταμάτησα να φοβάμαι τη μοναξιά της νύχτας. Τώρα, όταν δεν με παίρνει ο ύπνος, ξέρω ότι υπάρχει ένας μικρός, ασφαλής χώρος που με περιμένει. Δεν τον χρειάζομαι πάντα. Αλλά η ύπαρξή του με ηρεμεί. Όπως όταν έχεις ένα κουμπί διαφυγής – ακόμα κι αν δεν το πατάς, ξέρεις ότι είναι εκεί.

Τελευταία φορά που μπήκα, πριν δέκα μέρες, κέρδισα 40 ευρώ. Τα έβγαλα αμέσως. Τα χρησιμοποίησα για να πάρω μία συσκευασία φάρμακα για τον θείο μου – από αυτά που δεν τα έδινε το ταμείο. Η κοπέλα στο φαρμακείο με ρώτησε "θέλετε απόδειξη;". Ναι, είπα. Την κράτησα. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον για να θυμάμαι ότι εκείνα τα 40 ευρώ δεν προήλθαν από δάνειο, ούτε από λύπη, ούτε από παρακάλια. Προήλθαν από μία νύχτα που δεν κοιμόμουν, μία πλατφόρμα που σέβεται τον παίκτη, και μία απόφαση να σταματήσω πριν ζητήσω κι άλλο.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Δεν έχει δράκους ούτε ιππότες. Έχει έναν άνθρωπο που βρήκε μία μικρή χαρά εκεί που δεν την περίμενε, και έμαθε να μην την κακοποιεί. Κάθε φορά που μπαίνω σε αυτό το top online casino, θυμάμαι τη βάρκα στη φωτογραφία προφίλ εκείνου του άγνωστου. Δεν ξέρω ποιος είναι. Αλλά του χρωστάω ένα ευχαριστώ. Για την ώρα. Για την ηρεμία. Για εκείνα τα 40 ευρώ που έγιναν φάρμακα.

Κλείνω την οθόνη. Βάζω τσάι. Ο ύπνος αργεί ακόμα. Αλλά δεν με πειράζει πια.